به گزارش تحلیل ایران به نقل از ابراهیم رستمی کارشناس مسائل سیاسی برای درک عمق استراتژیک پیام اخیر رهبر معظم انقلاب، نباید آن را صرفاً یک سخنرانی تلقی کرد؛ این پیام در واقع یک «دستورالعمل جنگ نامتقارن» است. پیامی که نشان میدهد چگونه حضور یک فرد عادی در خیابان
میتواند اثری فراتر از شلیک یک موشک داشته باشد. این پیام بر دو منطق هوشمندانه و قانعکننده استوار است که زمین بازی را بهطور کامل تغییر میدهد.
-نخستین نکته، تغییر «زمین بازی» است. دشمن، شامل آمریکا، رژیم صهیونیستی و متحدانشان، جهان را با عینک سختافزاری میبیند؛ قدرت برای آنها در تعداد هواپیماهای جنگی، ناوهای هواپیمابر، شدت تحریمهای اقتصادی و حجم هزینههای جنگ روانی خلاصه میشود. هنر رهبر انقلاب
در این پیام، انتقال نبرد از این زمین به زمینی است که دشمن در آن ناتوان است: «اراده و ایستادگی ملت». این گزاره یک تعبیر شاعرانه نیست، بلکه یک دکترین نظامی–امنیتی است. معنای آن روشن است؛ تأسیسات را میتوان بمباران کرد و اقتصاد را میتوان تحریم نمود، اما قلب
و اراده یک ملت را نه میتوان با بمب نابود کرد و نه با دلار خرید. راهپیمایی ۲۲ بهمن، صحنه نمایش همین قدرت نرم و تسخیرناپذیر است که محاسبات سختافزاری دشمن را در هم میریزد و او را در اتاقهای فکرش دچار بنبست میکند.
-نکته دوم، هدفگذاری دقیق پیام است: «مأیوسسازی راهبردی دشمن». مأیوس کردن با ناراحت کردن تفاوت دارد؛ یأس راهبردی یعنی رساندن دشمن به این جمعبندی قطعی که ادامه مسیر فشار، هیچ فایدهای ندارد و فقط هزینهها را افزایش میدهد. حضور مردم در ۲۲ بهمن دقیقاً چنین
پیامی را مخابره میکند: ۴۷ سال تحریم و فشار نهتنها ملت ایران را از نظامش جدا نکرده، بلکه آن را منسجمتر کرده است؛ جنگ رسانهای نتوانسته امید را از جامعه بگیرد و مشکلات اقتصادی نیز به فروپاشی اجتماعی منجر نشده است. این حضور میلیونی، دشمن را به نقطه «بازنگری
در استراتژی» میرساند و گزینه فشار حداکثری و فروپاشی از درون را از روی میز او برمیدارد.
*✔️جمعبندی پیام روشن است:* رهبر انقلاب از هر شهروند ایرانی خواستهاند در روز ۲۲ بهمن نقش یک «سرباز استراتژیک» را ایفا کند. هر قدم مردم در این روز، یک شلیک هوشمندانه است؛ شلیک نخست به ماشین محاسباتی دشمن برای تغییر زمین نبرد از سختافزار به اراده ملی، و
شلیک دوم به قلب امید دشمن برای کشاندن او به یأس راهبردی و عقبنشینی. این همان نقطهای است که یک ملت، بدون شلیک گلوله، معادله قدرت را به نفع خود تغییر می دهد.